Περίληψη

Αναπόσπαστο στοιχείο των αναπαραγωγικών διαδικασιών της βιότας διαφόρων τύπων βιομών δάσους, θάμνων και λιβαδιών, η δασική πυρκαγιά αποτεφρώνει ετησίως περίπου 3.400.000 km² της βλαστητής επιφάνειας της Γης [1]. Αν και πρόκειται για ένα φαινόμενο υψηλής πολυπλοκότητας, συνδεδεμένο όχι με ένα, αλλά με πολλαπλά γήινα συστήματα, οι ανθρώπινες δραστηριότητες μεταβάλλουν άμεσα και έμμεσα τις συχνότητες, τις εντάσεις, τις σοβαρότητες και τις συμπεριφορές των δασικών πυρκαγιών, σε βάρος τόσο του περιβάλλοντος όσο και της κοινωνίας. Πουθενά αυτό δεν γίνεται πιο αισθητό από ό,τι στη διεπαφή αστικού-δασικού χώρου, η οποία, φιλοξενώντας περίπου το ένα τρίτο του εθνικού πληθυσμού και το 40% του οικιστικού αποθέματος της χώρας, αποτελεί τον ταχύτερα αναπτυσσόμενο τύπο χρήσης γης στις συνεχόμενες Πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε έναν χώρο όπου αρχιτεκτονικές ανθεκτικές στη φωτιά συναντούν εδάφη ολοένα και πιο επιρρεπή σε πυρκαγιές, η απώλεια ανθρώπινων ζωών, περιουσιών και πηγών βιοπορισμού εξαιτίας μιας σειράς συμπλεγμάτων δασικών πυρκαγιών αδιανόητων διαστάσεων στη σύγχρονη μνήμη έχει καταστήσει επιτακτική την ανάγκη επανεξέτασης της πρόκλησης της συνύπαρξης με τη φωτιά ως ζωτικής διαδικασίας του τοπίου. Καρπός μιας διεπιστημονικής μελέτης που συνέκλινε την αιχμή της γνώσης από τόσο διαφορετικά πεδία όπως οι επιστήμες της φωτιάς, η οικολογία και οι ευρύτερες επιστήμες της Γης· οι τεχνολογίες της πληροφορίας, της επικοινωνίας και της πληροφορικής, τόσο ψηφιακές όσο και βιολογικές· τα εξελικτικά, έξυπνα και ζωντανά υλικά, οι αρχιτεκτονικές και τα αστικά συστήματα· η φιλοσοφία, η ανθρωπολογία, η ψυχολογία και η χάραξη πολιτικής, η παρούσα διατριβή παρουσιάζει ένα νέο παράδειγμα για τη διεπαφή αστικού-δασικού χώρου, διαμορφωμένο βάσει των βιοχημειών, των συμπεριφορών και των συστημάτων της χλωρίδας που έχει προσαρμοστεί στη φωτιά και των πυρικών καθεστώτων που αυτή διαμορφώνει. Μεταφέροντας τη βιομίμηση από το επίπεδο των ειδών στο επίπεδο των συστημάτων, και στηριζόμενη όχι σε γενικές αντιλήψεις για τη φύση και τη λειτουργία της, ούτε σε γενικότερες παραδοχές, αλλά σε αυστηρή διερεύνηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ βιοτικών και αβιοτικών διαδικασιών από τη μοριακή έως την τοπιακή και πλανητική κλίμακα, και σε χρονικές κλίμακες τόσο ανθρώπινες όσο και γεωλογικές, εξετάζονται διάφορες πρωτότυπες θεωρητικές και τεχνικές αρχιτεκτονικές και αστικές έννοιες, μαζί με τις πιθανές εφαρμογές και επιπτώσεις τους εντός και πέραν της διεπαφής αστικού-δασικού χώρου. Ενσωματώνοντας γνώσεις από τοπικούς και παγκόσμιους αυτόχθονες και αρχαίους πολιτισμούς της φωτιάς, τα συμπεράσματα καταλήγουν στο ότι όχι μόνο είναι εφικτή μια συμφιλίωση ανθρώπινων και μη ανθρώπινων συστημάτων στη διεπαφή πυρόπληκτων φυσικών και αστικών εκτάσεων, αλλά ότι σε αυτή ενυπάρχουν ισχυρές οικολογικές, κοινωνικές και τεχνικές δυνατότητες που αξίζουν περαιτέρω έρευνα στα επόμενα χρόνια.

[1] Με αναφορά στους Willis et al., 2017.

Συνέχεια στην Εισαγωγή εδώ.

Η διατριβή είναι επίσης διαθέσιμη σε μορφή PDF και μπορεί να μεταφορτωθεί σε διάφορα μέρη μέσω των πλατφορμών Academia και Researchgate.

Σημειώνεται ότι οι εικόνες και τα διαγράμματα έχουν αφαιρεθεί από την ψηφιακή έκδοση που φιλοξενείται σε αυτόν τον ιστότοπο, αλλά περιλαμβάνονται στα αρχεία PDF που είναι διαθέσιμα μέσω των παραπάνω συνδέσμων.

Παραπομπή: Sterry, M. L., (2018) Παναρχιστική Αρχιτεκτονική: Δημιουργία Ανθεκτικότητας στη Δασική Πυρκαγιά στη Διεπαφή Άγριας Φύσης και Αστικού Ιστού μέσω της Σχεδιαστικής Σκέψης, της Πρακτικής και των Οικοδομικών Κανονισμών με Πρότυπο τη Θεωρία των Οικολογικών Συστημάτων. Διδακτορική Διατριβή (PhD), Ομάδα Έρευνας Προηγμένης Εικονικής και Τεχνολογικής Αρχιτεκτονικής [AVATAR], Πανεπιστήμιο του Γκρίνουιτς, Λονδίνο.